Even voorstellen .......
Enkele bijzondere leden stellen zich persoonlijk
voor.
Ernst Dulmers, Heiloo
“Eensgezindheid is de rode draad
in mijn leven”
Ernst Dulmers
(bugel, voorzitter)
Toen ik een jaar of 9 was kreeg ik op school te horen dat je bij Eensgezindheid
op de repetitie kon komen kijken, toen nog in het gebouw aan de Kerkelaan. Na geluisterd te hebben werd mij gevraagd of ik
een bugel mee naar huis wilde nemen om eens uit te proberen. Toen ik het leuk
vond kreeg ik vervolgens les op de zolder van “Ome” Thijs Groot, een man die
zelf ook vele jaren bugel speelde en ook meerdere leerlingen les gaf. Dat ging
kennelijk zo goed dat ik na een paar
jaar in 1980 al mee mocht spelen in het orkest. Toen stroomden de leerlingen
nog direct het orkest in zonder dat er een minimaal niveau werd vastgesteld.
Dat was in de tijd van Carl Fullbrandt,
een man met veel passie voor muziek maar ook erg slecht verstaanbaar wegens
zijn Poolse afkomst. Helaas ben ik de enige leerling die uit die tijd nog is
overgebleven; het was ook een tijd dat het muzikaal en organisatorisch gezien
niet vlekkeloos verliep bij de vereniging. Er werd regelmatig gewisseld van
dirigent en het ledenverloop was groot.
Mijn eerste concours in Leiden was ook meteen het laatste
concours dat ik mee heb gemaakt. Sindsdien is de vereniging niet meer op
concours geweest. Zelf promoveerde ik vrij snel van de derde naar de solobugel
partij, niet omdat ik nou zo goed was maar omdat de eerste bugelspeelsters door
omstandigheden alleen nog maar op de tweede en derde bugel konden spelen.
Op een gegeven moment werd ik door de toenmalige secretaris Klaas
Koelemaij gevraagd om bestuurslid te worden. Onder leiding van de toenmalige
voorzitter Ger Ootes ben ik nog drie jaar secretaris geweest, en toen hij
aangaf dat hij na 10 jaar als voorzitter wilde
stoppen, werd ik op 30 jarige leeftijd in het jaar 2000 gekozen tot
voorzitter. Kennelijk werd mijn inzet voor de vereniging gewaardeerd, daar het
al weer enkele jaren een stuk beter ging met de vereniging. Dankzij Ger Ootes
heeft Eensgezindheid een goede relatie opgebouwd met Ko Hartog, en ik heb deze
relatie zo goed als mogelijk voort weten te zetten. Dankzij Eensgezindheid ben
ik bij toeval in 1996 zelfs bij Ko Hartog gaan werken, waar ik nu ruim 11 jaar met veel plezier werk. Als het
goed gaat met Ko Hartog dan gaat het ook goed met Eensgezindheid (en andersom)
moet je maar denken. Bovendien is het voor Ko Hartog ook goed om een vast
aanspreekpunt te hebben als het gaat om het gebruik van de kantine en de
overlast die de steeds groter wordende vereniging soms met zich meebrengt. Leuk om te noemen is ook dat ik dankzij
Eensgezindheid in 1993 mijn dienstplicht heb mogen vervullen (lichting 93-5)
bij het Fanfareorkest van de Limburgse Jagers in Seedorf (Duitsland) waar is
nog steeds met erg veel plezier aan terugdenk.
Veel heb ik dus te danken aan Eensgezindheid en eigenlijk is deze
vereniging de rode draad in mijn leven geworden.
Als voorzitter ben ik uiteraard blij dat iedereen een steentje
bijdraagt. Dankzij de enorme inzet van alle vrijwilligers binnen de vereniging,
gaat het goed met de vereniging. Er is weinig verloop van leden omdat we gewoon
goed met elkaar bezig zijn. Daarom weten steeds meer (jonge) mannen en vrouwen
de weg naar de vereniging te vinden.
Last but not least is het ook bijzonder om te vermelden dat ik dankzij
Eensgezindheid ook mijn vrouw heb leren kennen waar ik sinds 2003 mee getrouwd
ben. Ook zij is als secretaris zeer actief betrokken bij alle
verenigingsactiviteiten.
Martine
Vrielink, Heiloo
“Bij
Eensgezindheid voel ik mij helemaal thuis”
Martine Vrielink
(bugel, secretaris)
Mijn naam is Martine Vrielink, secretaris van de vereniging. Op 6
jarige leeftijd ben ik zoals vele kinderen begonnen met AMV-les
(Algemene Muziek Vorming) op de muziekschool van Beverwijk, een prachtig oud
landhuis. Daar speelde ik ook een jaar blokfluit. De piano die bij ons thuis in
de woonkamer stond en ook regelmatig bespeeld werd door mijn moeder en opa had
altijd al een grote aantrekkingskracht op mij en het logische gevolg was dus
dat ik op pianoles ging. Dit heb ik zo’n 12 jaar gedaan tot mijn 18e. In het
begin nog in Beverwijk, vanaf
In 1998 werd ik gevraagd om mee te spelen met Eensgezindheid.
Vanaf het begin voelde ik me er helemaal thuis. De muziek die ze speelden was
leuk en de mensen erg gezellig en aardig, vooral de solo bugelist
die tegenover mij zat. Gelukkig bleek dit wederzijds en al gauw vormden we een
stel. Sinds 2000 ben ik secretaris geworden. Getrouwd zijn met de voorzitter is
erg praktisch wat overleggen betreft, maar geeft ook veel werk aangezien we
veel doen voor “onze” club. Toen 3 jaar terug het aantal dwarsfluiten in de
vereniging groeide en het aantal bugels afnam, heb ik besloten mij om te laten
scholen tot bugeliste.
Eerst een jaar les op de muziekschool, daarna meespelen met het
leerlingenorkest, en nu volledig met het grootorkest. Dit hoop ik nog lang te
doen want de bugel is een fantastisch mooi instrument.
Klazien
Beets, Heiloo
“Eensgezindheid
doet al 55 jaar iets met mijn leven …”
Klazien Beets-Boot
(bugel, penningmeester)
Ik ben als Klazien Boot geboren in 1936 te Heiloo, dochter van
Dirk Boot en Grietje Zijp. Mijn ouders kwamen in januari
In 1961 kreeg Eensgezindheid een drumband en daar heb ik 10 jaar
bazuin gespeeld. Samen met mijn man Jan Beets op de pauktrom, die hij zelf
maakte van crème vaten van de banketbakker, en mijn broer Chris Boot op de
grote trom. Mijn twee dochters Mary Beets en Joke Beets zaten ook bij de
drumband, Mary op de bazuin en Joke was tamboermaître en speelde op de platte
trom. Mijn vader leerde ook mijn twee zonen Dirk en Klaas Beets muziek lezen en
spelen want hij zij “niet allemaal bij de drumband spelen’ en het duurde dan
ook niet lang of ze speelden bugel bij het orkest.
Op een avond in 1970 kwamen Dirk en Klaas thuis met een bugel met
de vraag of ik weer wilde komen spelen aangezien de drumband was gestopt. Ik
heb toen de draad weer opgepakt en ben sindsdien niet meer weggegaan. Ik ben in
het bestuur gekozen en later gekozen tot penningmeester.
Ik ben als oma trots op mijn twee kleinzonen dat zijn nummer 9 en
10 van de familie zijn die lid zijn geworden van Eensgezindheid. Jordy Beets is
15 jaar en speelt trompet en Rhino Beets is 13 jaar en speelt trombone. Zij
spelen weer enkele jaren mee en hebben inmiddels een HaFa
A en B diploma behaald. Bovendien ben Ik Eensgezindheid dankbaar dat ik op 13
november 2004 een lintje van de koningin opgespeld heb gekregen door de
toenmalige Burgemeester Den Boon, daar ik ondermeer 25 jaar penningmeester was.
Inmiddels ben ik 55 jaar lid en 29 jaar penningmeester van Eensgezindheid. Ook
zet ik mij al jaren in voor het ophalen van oud papier, elke tweede zaterdag
van de maand, want dat kan een vereniging absoluut niet missen.
Ik mijn ouders zeer dankbaar dat ze in Heiloo wilde wonen en
werken. Ik feliciteer Eensgezindheid met het 110-jarig jubileum en ik hoop dat
ik mijn partijtje nog lang kan blijven meespelen, want zoals de zon de bloemen
kleurt, zo kleurt muziek het leven!
Dick
Beemster, Heiloo
“Eensgezindheid
is voor mij zo’n 55 á 60 jaar geschiedenis waar ik nog steeds veel plezier aan
beleef”
Dick Beemster
(bugel, bestuurslid)
Mijn broer Martien en ik, Dick Beemster, waren ongeveer 10 en 12
jaar oud toen we ons opgaven voor de drumband van Eensgezindheid Heiloo in
1952. Onze vader was al lid van Eensgezindheid vanaf 1936. De drumband bestond
toen uit de instructeur Benno Snelten
en de tamboers Gerrit van de Brink, Rob Broekman, Ruud Staartjes en de zoon van
de toenmalige boswachter van Heiloo. Martien en ik hebben heel wat afgeoefend
met de zoon van de boswachter in het bos. De oefenavond was toentertijd op
woensdag. Het oefenlokaal was in die jaren de gymzaal van de Nicolaas Beetsschool met de ingang aan de Holleweg,
later werd dit de bioscoop Asta. Het oefenen ging ook
iets anders dan het nu gaat. Eerst zetten wij een grote tafel neer en daarop
moesten wij dan trommelen. Daarna kregen we pas een trommel van de vereniging.
Ik heb er nog één weten te redden uit een hoop rommel. Deze trommel is van een
heel ander kaliber dan de trommels van tegenwoordig. Deze trommels werden op
een klapstoeltje gezet en zo werd het programma afgewerkt. Niets muzieknoten,
gewoon op het gehoor spelen dus. We traden onder andere op tijdens 700 jaar
stad Wormerveer, Sint Nicolaas, bejaardentocht Heiloo en tijdens diverse
rondgangen en serenades door het dorp.Na de repetitie
gingen we luisteren naar de muziek die onze vader speelde op de altsaxofoon en
later de tenor- en baritonsaxofoon. Een bekend gezegde van onze oma uit die
tijd was: “nu Adriaan, wat heb jij een grote toeter, kan je daar wel op
spelen?” Onze vader speelde in die tijd samen met Jan Balk, Jan Zwaag, Gert Koning en nog een vrouw; een mooi koppel.
Op een gegeven moment kwam er een kentering in de drumband,
doordat diverse jongens geen tijd meer hadden door een studie die ze gingen
volgen. Wij gingen daarom op les op de bugel en de hoorn. We kregen les van
Dirk Boot, Jacob Beemster en soms ook van Piet Modder. Weer wat later formeerde
men een leerlingenorkest onder leiding van dirigent Albert Meijns.We
hadden heel veel plezier met de andere leden als onder andere Roel van de Pol,
Jan en Henk Bok, Piet Heinis, Henk Pesser en nog vele anderen. Uitvoeringen werden in deze
tijd gegeven in de Rustende Jager aan de Straatweg. Meestal speelden we voor
volle zalen. Er werd dan in de pauze een loterij gehouden, waarbij de prijzen
door de damesclub werden gemaakt. Na de pauze was er veelal een toneelstuk of
cabaretvoorstelling. Het jeugdorkest speelde in die tijd muziek die door Dirk
Boot of Albert Meijns zelf geschreven werd. De titels waren onder andere “Merk toch hoe sterk”, “Hoe zachkens glijdt ons bootje”, “Bij ons in de Jordaan”, de
mars “mooi Heiloo” en stukjes uit het lesboekje. Zo gaandeweg ging het
meespelen al beter en mochten we meedoen in het grote orkest, wat best een
goede aanvulling was, omdat er toch een kentering in de opkomst was geweest.
Echter, we haalden we nooit meer het niveau van weleer. Toch gingen we op
concours naar de stadsgehoorzaal in Leiden. Hier moest pittig worden gewerkt om
goed uit de bus te komen. Het ging dan ook met wisselend succes.
v.l.n.r. Aad Beemster, Dick Beemster, Martien Beemster
en Adriaan Beemster
Uit de later weer opgerichte drumband onder leiding van Nico
Beemster kwam de vraag of er een paar leden konden meespelen op de bazuin. Ik
heb daar toen veel aan meegedaan onder andere in Medemblik,
met luilak en andere rondgangen met alleen de drumband. De periode dat ik in
dienst was, speelde ik nog mee in het korps verbindingstroepen. Dit was een
leuke periode, maar wel erg kort. Na die tijd ben ik weer begonnen bij
Eensgezindheid, maar nadat ik getrouwd was, was er een rustpauze. Ik had het
erg druk met het opzetten van mijn eigen meubelmakerij. Na een ziekteperiode heb
ik op aandringen van Jan Beets toch weer de bugel opgepakt en speel ik tot de
dag van vandaag mee in het grootorkest. Ondanks de drukte die de winkel (waar
mijn vrouw voornamelijk werkt) en de meubelmakerij met zich meebrengt, maak ik
elke donderdagavond vrij voor de muziek.
Al dit bovenstaande lezende, hebben wij heel wat ups en downs
meegemaakt met Eensgezindheid, zo ook in het bestuur. Jan Beets en ik werden
dan ook al op jonge leeftijd gevraagd om junior bestuurslid te worden en hebben
nog het 70- jarig bestaan van de vereniging mee helpen organiseren. Bij
concerten in de Rus moest natuurlijk ook het materiaal mee. Ook de 30 à 35
lessenaars en alle houten klapstoelen. De pauken moesten ook mee, ik zal die
dingen heel wat keren heen en weer gesleept hebben! Bij elkaar toch zo’n 55 á
60 jaar geschiedenis van een voor mij gezellige vereniging, waar ik nog steeds
veel plezier aan beleef.
Johan van
der Stappen, Heiloo
“Mede
door de prettige samenwerking binnen Eensgezindheid vindt ik het heel fijn om
muziek te maken”
Johan van der Stappen
(tenorsaxofoon, bestuurslid)
In 1993 ben ik gestopt als werknemer van Corus, dat toen nog
Hoogovens heette. De wens om weer wat meer met muziek te gaan doen, kon ik toen
gaan realiseren. Ik speelde al piano en accordeon, maar ik wilde toch ook graag
saxofoon leren spelen. In september 1993 kreeg ik de kans om saxofoon te gaan
spelen. Ik heb een saxofoon gekocht en heb lessen genomen op de muziekschool. Na ongeveer een jaar les te
hebben gehad, ben ik lid geworden van Eensgezindheid Heiloo, alwaar ik mijn
draai sindsdien wel heb gevonden.
Muziek is voor mij een heerlijk stuk ontspanning. Mede door de
prettige sfeer en de onderlinge samenwerking bij Eensgezindheid, vind ik het
nog steeds heel fijn om muziek te maken.
Jolanda
Bolten, Heiloo
“Donderdagavond
is voor mij een avond ontspannen inspannen”
Jolanda Bolten
(klarinet, PR)
Mijn kennismaking met muziek was AMV op de muziekschool in
Heiloo. Ik had het erg naar mijn zin en vond het leuk om muziek te maken op de instrumenten.
Na AMV heb ik bij verschillende muziekinstrumenten gekeken en besloot ik om
orgel te gaan spelen. Met veel plezier heb ik dit jaren gedaan.
Ik ging samen met een vriendinnetje op majorette bij tamboer- en
majorettekorps Nijenburg en “liep met de muziek mee”
. Ik werd ouder en besloot om achter de majorettes te gaan lopen en leerde lira
spelen. Eerst speelde ik eerste lira en toen er meerdere lira’s kwamen ben ik
tweede partij gaan spelen. Dit was voor mij weer werd een uitdaging omdat ik alle
nummers weer opnieuw moest leren uit het hoofd. Met veel plezier heb ik dit
jaren gedaan. Samen met een vriendin besloot ik om bij Eensgezindheid te gaan
spelen. Het werd de klarinet en in het begin kregen wij les van dirigent Henk
van Veldhuizen. Na een jaar ben ik naar de muziekschool gegaan en heb mijn HaFa A en B behaald.
Donderdagavond is voor mij een avond ontspannen inspannen. Naast
mijn eigen bedrijf Joles (www.joles.nu),
een bedrijf waarbij wij workshopbegeleiders (die zich kunnen inschrijven op
onze website) en buitenschoolse opvangorganisaties bij elkaar brengen om zo de
tijd op de buitenschoolse opvang zo leuk mogelijk te maken, en mijn werk als
juf vind ik het heerlijk om met elkaar muziek te maken en even niet aan mijn werk te hoeven denken. Donderdagavond is
mijn muziekavond en ik probeer er alles aan te doen om op de repetitie aanwezig
te zijn.
De laatste tijd probeer ik mij nog meer in te zetten voor de
vereniging. Ik ben lid geworden van de muziekcommissie en zit in de organisatie van het festival op
Schiermonnikoog. Omdat Eensgezindheid 110 jaar bestaat is deze krant tot stand
gekomen en met veel plezier heb ik daaraan meegewerkt!
Gerry-Anne
Brinkman, Uitgeest
“Eensgezindheid is een leuke
vereniging, met mogelijkheden voor jong en oud”
Gerry-Anne Brinkman
(Trombone, PR)
Ik zal me even voorstellen. Mijn naam is Gerry-Anne Brinkman en ik
ben 37 jaar. Ik speel trombone bij muziekvereniging Eensgezindheid in Heiloo.
Bij het dweilorkest De Windjammers in Castricum ben ik begonnen op tamboerijn.
Dit was omdat ik toen nog geen instrument bespeelde en geen noten kon lezen. Ze
vroegen me of ik misschien trompet wilde gaan spelen. Dat leek me erg leuk.
Toen ben ik op trompetles gegaan in Castricum. Na De windjammers ben ik naar
het dweilorkest De Zeurorenin Koog aan de Zaan
gegaan. Daar hadden ze eigenlijk genoeg mensen die trompet speelde. Dus vroegen
ze of ik trombone wilde gaan spelen. Ik kreeg er een mee naar huis met een
trombonelesboek. Ik heb het me zelf toen aangeleerd. Het ging zo goed dat ik al
snel mee speelde in het dweilorkest.
Cees Brugman, destijds dirigent van het fanfarekorps(of harmonie
) in Koog aan de Zaan, zag ons een keer optreden, en vroeg of ik bij het
fanfarekorps (of harmonie) wilde komen spelen. Dat leek me erg leuk, dus dat
heb ik toen gedaan. Toen Cees wegging bij deze vereniging, stuurde ik hem een
mail, omdat ik het erg jammer vond dat hij wegging. Cees vroeg toen of ik bij
Eensgezindheid kwam spelen. Dit heb ik toen gedaan. Ik vind deze vereniging zo
speciaal, omdat we iedere keer weer nieuwe muziek stukken krijgen. Dit maakt
het aantrekkelijk en niet saai. Binnen de vereniging help in de PR commissie
met affiche ’s maken. Het is een leuke vereniging, met mogelijkheden voor jong
en oud. Kom gerust een keer luisteren op een concert of optreden, het is de
moeite waard!